Het is alweer een tijdje geleden dat ik iedereen op de hoogte heb gehouden via dit medium. Soms overvalt mij dan een enorm schuldgevoel naar de trouwe lezers en na de zoveelste smeekbede van buitenaf ben ik er maar weer voor gaat zitten. En dan nu de vraag, waar te beginnen?

Het is namelijk niet zo dat we niets doen en daarom niets schrijven. Integendeel. Het einde van de festival toer betekende nog niet het einde van “Zeikwijven&Kakmadammen”. In de periode september – november zijn we nog een aantal keren met Kwint op pad geweest en hebben we gespeeld op markten, recepties en andere feestjes. Ondertussen zijn we wel al bezig met de voorstelling voor volgend jaar. Het voelt goed om een frisse wind te laten waaien.

Naast de nieuwe voorstelling ontwikkelen spelen we regelmatig in band-formatie en maken we materiaal op maat. Ook geven we muziek en theaterlessen op scholen en op de naschoolse activiteiten in Delfzijl.

Spelen in band formatie in Witteveen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nu we de laatste maanden dus wat minder met de toiletwagen op toer zijn, gaan we vaker in Sanne haar eigen blikje de hort op. Door een inschattingsfoutje kon de toiletwagen namelijk niet achter Sanne’s Renault Clio, niet in het minste geval omdat deze auto “oeps, toch geen” trekhaak heeft..

Je, iedereen eigenlijk, en wijzelf ook, dachten dat we geleerd hadden van Groeten uit mijn Wereld, waar we eerst een camper moesten lenen en daarna eentje moesten kopen. Maar helaas, naast een toiletwagen moesten we ook elke speeldag met Kwintie een fatsoenlijke auto zien te regelen -Dankjewel nog hè Jan, Aagje, Arjan, Cees, Geert, Greet, Frits,..-.

Het rijden ging niet altijd zonder lach of stoot..
Spanband van de wagen af gewapperd
Deurtjes van Kwint die, ondanks de spanband, wagenwijd open waaien (ongeveer 20 keer)
Niet meer kunnen starten in Schubbekutteveen of all places
Hevig trillend stuur boven de 110
Stilstand voor een groen stoplicht, V-snaar stuk
Twee keer de wiellagers kapot (Wat is dat dan? Ja, dan is de auto zegmaar door z’n hoeven gezakt..)
Centrale deurvergrendeling stuk
Al het rubber tussen de deur komt van binnen naar buiten
Gastank leeg
Benzine z.g.a. leeg midden in de nacht op de provinciale weg
De auto zo vol geladen dat Berber met de trein moest
Kofferbak die ondanks een enorm stuk ducttape helemaal open waaide, op de snelweg

Deze laatste was echt lachen. We reden bij Heerenveen en ineens hoorden we de voorbijrazende auto’s zo scherp, dat het leek alsof er een surround system in auto zat, met een mp3 op van autogeluiden, en er tegelijkertijd een ventilator in de kofferbak stond. Toen dit niet het geval bleek te zijn, keek Sanne in haar binnenspiegel. Ik keek haar aan via de spiegel en zag in haar blik de weerspiegeling van wat er zich achter mij voltrok. De hele kofferbak stond wagenwijd open. Rechtop omhoog. Ik reageerde meteen en ging half uit de auto hangen, om het ding weer naar beneden te trekken. Maar helaas heeft elke auto een handvat aan de binnenkant, behalve deze. Alle passerende auto’s zwaaiden vriendelijk terug. Eenmaal op de vluchtstrook (home sweet home) hebben we een constructie gemaakt van het handvat van de Sanne haar tas + de Hennie stok en zo hielden we de klep de hele verdere weg in bedwang.

De hele kofferbak zat ook nog eens vol met onze dure zendermicrofoontjes, instrumenten en natuurlijk de “meuk”. Dit brengt mij op het volgende onderwerp. Wij kunnen niet zonder, al is het soms wel lastig wanneer je jezelf ‘Plug in and play’ theater noemt. Het is een beetje pijnlijk, maar het opbouwen duurde meestal langer dan onze voorstelling. Het opbouwen was eigenlijk een kleine voorstelling ‘an sich’. Ons voorprogramma. Duizenden kabels, zendertjes, melo’s, maandverband, WC rollen, riemen, V.H., krukjes, kussentjes, trekzak, oma’s, pruiken, brillen, keyboard, kazoo.. etc. etc. haalden we iedere keer uit Kwint. Het leek ook steeds meer te worden.

Het plan was dan ook om de volgende voorstelling echt te laten passen in de Renault Clio. Geen camper of trekhaak nodig. LESS IS MORE..Maar helaas hebben we nu twee korte doorlopen buiten ons kantoor gespeeld en beide keren is dat mislukt.