Het is weer eens eind maart. Dat betekent dat wij wederom tegen de premiere aanzitten van onze nieuwe festivalvoorstelling. Dat betekent ieder jaar voor onze weerstand niet veel goeds. Nina en ik hebben vorige week beide al een mooie emmer met snot kunnen vullen, maar met een aantal ibuprofen leek het dit jaar verder niet veel om handen te hebben. We durfden zelfs al een beetje te hopen dat het hierbij zou blijven, maar niets leek minder waar. Sanne haar jaarlijkse ziekte attack kwam afgelopen week in alle hevigheid opzetten. Dus waren Nina en ik een paar cruciale dagen op elkaar aangewezen. De dagen voor de showcase. De dagen voor de eindregie. De week dat zo’n beetje alles af moest. Daar stonden we dan. Ontwricht.

We worden in zo’n periode altijd weer met de neus op de feiten gedrukt. Het hele zwikje raakt uit evenwicht als er 1 van ons niet is. Wanneer Sanne er niet is, is onze structuur en de clou meestal ook ‘een blokje om’.

De eindregisseur had ons begin maart (na de try out) meegegeven iets visueels te missen in onze show. Wat er toegevoegd moest worden wisten we inmiddels. Dus de taak voor Nina en mij was een visueel mooi ogende ‘constructie’ te bouwen. Bij dat woord alleen al blokkeren onze hersencellen, maar vol goede moed begonnen we bouwtekeningen te maken en bespraken we de plannen. Hieruit bleek wel weer hoe erg onze werkwijzen verschillen:
Berber knalt het liefst een hele zwik met ducttape in en aan elkaar zodat het wel werkt, maar dat wel het hele publiek een stijve nek krijgt om überhaupt iets te zien. En lange mensen grote kans hebben om gechopt te worden door een stuk laaghangend visdraad.Terwijl Nina juist andersom denkt: Ten eerste is bij Nina het publiek veel beter af, het plaatje is perfect en netjes afgewerkt, alleen werkt de constructie vaak niet.

We beseften ons dat we met met z’n 2en nog werk voor 3 te doen hadden, dus we gingen maar snel aan de slag. Het liefst alles tegelijk. Tussen het gehaast overleggen over de nieuwe constructie pleegde ik per ongeluk dure telefoontjes naar Dubai en eenmaal in de bouwmarkt aangekomen lag de constructietekening natuurlijk nog op kantoor zodat we in de bouwmarkt TER PLEKKE onze voorstelling setting na moesten bootsen (“Neehee, het staat zo, als die paal in het publiek staat”…”nee hoor het staat ZO! CHECK DANNNN” ) Boodschappenlijstjes werden niet meegenomen, maar in plaats daarvan “uit het hoofd geleerd”, waardoor we zo’n enorme tunnelvisie  ontwikkelden, dat we uiteindelijk gefixeerd op zoek waren naar twee nep duiven en we heel Groningen zijn doorgecrosst met als uiteindelijk resultaat van dag 1: 2 katrollen.

Toen ik Sanne via de whatsapp op de hoogte hield en daarin de pijnlijke, doch treffende, vergelijking maakte met Buurman&Buurman, bedacht ik me dat zelfs zij een betere constructie hadden kunnen bedenken.

Met het zweet op onze hoofden zijn we de volgende dag voor een tweede keer naar de bouwmarkt gefietst omdat we ineens een eureka moment beleefden over een beter werkende constructie. We kochten drie ondefinieerbare stokken in het tuincentrum, vier katrollen en touw (ducttape hadden we nog). We zagen het helemaal zitten. Het enige wat nog ontbrak waren 2 nep duiven. In godsnaam waar koop je die. Na een kansloze, tijdrovende missie, waarbij wij met onze 2 meter lange stokken zelfs de Aziaten in de dumpstore versteld deden staan van onze samoerai v.s. TL buis kunsten bedachten we ons ineens dat het 2013 is.

Op internet vond Nina inderdaad al snel waarnaar we zochten. 2 duiven, niet van echt te onderscheiden en maar 8 euro per stuk! Ze was slechts 1 klik verwijderd van ‘add to bag’. Had ze gedrukt dan had ik nu waarschijnlijk deze blog niet kunnen typen omdat wij waren opgepakt door de dierenbescherming wegens het verhangen van twee ‘sierduiven’.
Gelukkig kwam Sanne net optijd terug. Hoewel, horizontaal. Maar toch genoeg om ons vanaf de bank te instrueren. Aanstaande zondag kun je onze constructie live aanschouwen tijdens onze show in Restaurant/Zalen van Veen te Assen!

Welkom terug, San <3 We hebben je gemist!