We zijn deze maand bezig met try-outen. Dit houdt voor ons meer in dan alleen kijken hoe het publiek reageert op onze voorstelling. De try outs voeren we op zodat we ook het opbouwen kunnen oefenen en kunnen kijken of we niks vergeten. We organiseren dit in nogal uiteenlopende omgevingen, zodat we kunnen zien of de voorstelling overal tot zijn recht komt.

We hebben inmiddels een studentenkamer en een zalencentrum gehad en voor het weekend van 13/14 april 2013 stond er een kerk en een schuur op het programma. De hierop volgende weekenden gaan er nog try outs plaatsvinden in een dorpshuis en in een café. Maar zover zijn we nog niet.

Ik zal vertellen over 13 april. Naast muziektheater wordt onze act ook wel omschreven als ‘Plug in and Play’. Wij vinden die titel het moeilijkst hoog te houden, maar we doen ons best. Vandaar ook dat we al twee jaar lang onze hele plug in and play rotzooi in een Renault Clio proberen te proppen, met als gevolg dat er vaak 1 van ons met de trein moet.

Als het echt even tegenzit moet diegene ook nog reizen met een elektrische piano, met het formaat en het uiterlijk van een lijkkist en het gewicht van een gevuld exemplaar. Ik was de lul, maar gelukkig was Nina daar for the rescue. Eerst hielp ze mij de bus in. Eenmaal in de bus probeerde ik, samen met drie pubers, het ding in bedwang te houden. Terwijl ik buiten bij elke bocht een gebit, een rood hoofd, en een bos witte krullen voorbij zag flitsen. Toen ik met behulp van mijn hulp-pubers (op naaldhakken nota bene) het geval met veel moeite uit de bus had gekregen, kwam Nina aanfietsen. Zij hielp mij en ‘Roland’ de bomvolle vrijdagmiddagtrein in, waar ik een half uur had om bij te komen.

Een dag later kwam Nina, met alle overige spullen die niet in de Clio pasten, ook richting Friesland. En kregen wij het volgende whats-app bericht dat Sanne ook onderweg was: “Update…..Clio nokkie nokkie, geen ruimte om te schakelen, bek op ’t stuur, hoofd tegen dak en zo rechtop als een plank. Friesland here I come”

Gelukkig gingen we niet alleen naar Friesland om voorstellingen te spelen, maar ook om ONZE nieuwe glimmende, blauwe, ruime PAREL op te halen. <3

Nadat we alles over hadden geladen, vertrokken we vol goede moed in onze nieuwe bus op naar Idaerd. Waar we in het kerkje zouden spelen. Dit kerkje was net zo mooi en idyllisch als wat we gehoopt hadden. Binnen in de kerk lagen zerken met centimeterhoge schedels er op en buiten het kerkje lag ook een vredig kerkhof met daaromheen een stalen hek waar een prachtige poster hing met ‘Tot de schijt ons doodt’.

De duiven van onze flyer waren vervangen door zwanen (ook wit) en we konden meteen beginnen met het uitladen van de bus. Dus daar liep ik dan, met de elektrische piano, waarvan ik het uiterlijk van de koffer al min of meer beschreven heb, over het kerkhof.

Eenmaal binnen begonnen we met opbouwen. Gelukkig hadden we een aantal uren (Ja, hier lachen we om, eind van het seizoen) gerekend om op te bouwen en ook al wat voorbereidingen getroffen. Zo had Sanne de dag ervoor een spoedcursus mengpaneel gehad gezien die bij de vorige try-out weer een veel te overdreven FUZZ geluid gaf.

Helaas deed het mengpaneel weer precies wat we niet wilden. En toen ik opperde om de zendermicrofoontjes eens aan te sluiten, werd het panieklevel nog ietsje hoger, want die bleken nog in Groningen te liggen. Zonder zenders en met 1 box (want dan deed ‘ie het wel) hebben we de rest opgebouwd.

Hulde aan de mooie kerkelijke akoestiek! Mede hierdoor konden we met een gerust hart gaan avondeten in het cafe. De kroegbaas leek Nina te herkennen en toen wij vertelden dat we in 2010 met de camper bij zijn kroeg hadden gestaan, kon hij zijn geluk niet op. ‘Oh daar had ik het deze week nog over met wat mensen! En spelen jullie nu weer wat nieuws? Dat met die zwanen zeker! JA jullie zijn van die zwanen!”

Dat de zwanen op veel meer mensen indruk hadden gemaakt, zagen we om 8 uur. Toen wij ons op het toilet stonden op te maken, stroomde het kerkje bomvol. Struikelend over de zerken van Willem XVI speelden wij onze show. Mede door de mooie akoestiek (en de kracht van de Here) begonnen we te zweven! Het strapless jurkje van Sanne bleef daarentegen wel ‘down to earth’ waardoor het mannelijk publiek de avond van z’n leven had.

Mede hierdoor hebben wij waarschijnlijk op de valreep onze crowdfunding behaald!

 

Naar Koudum gingen er toch nog een aantal extra veiligheidsspelden mee. En met veel dank aan theatergroep SULT, hoefden wij in Koudum ook niet terug naar Groningen om onze zenders op te halen.:)

—–

Er is nog kans om 1 try out bij te wonen: deze zal zijn:

Vrijdag 26 april, in de Engelstede, te Engelbert.
Aanvang 20:00. Pay what you want.