Een nieuwe voorstelling maken, betekent voor ons veel nieuwe ideeën verzinnen. Want in welke vorm komen de scenes en liedjes het beste tot zijn recht? De meeste ideeën worden democratisch weg geflikkerd en sommigen zijn zo leuk dat ze een poging tot uitvoeren waard zijn..

Zo ook het idee van de wijnglazen. Voor wie ‘Tot de schijt ons doodt’ al heeft gezien, weet wat ik bedoel. Ik probeer niet teveel te verklappen, maar we hadden dus zo’n 8 wijnglazen nodig van verschillende toonhoogten. Het klinkt uitvoerbaar! En met de eigenwijze “Zo niet, dan toch” mentaliteit ben ik, samen met mijn zusje, eerst maar eens bij m’n ouderlijk huis de glazen kast in gedoken.

We begonnen bij de meest gebruikte glazen, maar toen die bijna allemaal ‘vals’ bleken te zijn, eindigde deze poging toch met neurotisch tikken tegen oude kristallen erfstukken. Een opzet was gemaakt, maar deze glazen mochten helaas niet mee met de Groeten op slooptoer.

Met beeldmateriaal als bewijs dat het plan ‘moeilijk maar uitvoerbaar’ was ben ik de week er op naar kantoor gegaan. Met name Nina leek het uitvoerbare element boven het moeilijke te verkiezen en sleepte mij meteen mee naar haar personal WALHALLA; de V&D.We wisten inmiddels welke tonen we moesten hebben en als ‘zuivere glazen’ gevuld kunnen worden met vloeistof, dat ze dan zuiver blijven, maar zakken in toonhoogte.

Eenmaal in de winkel hield ik de wacht terwijl Nina de glazen discreet uit de verpakking haalde om ze te testen op zuiverheid. Met een aantal glazen van de V&D zijn we terug gekeerd naar kantoor, waar de toonsoort zover afweek, dat zelfs tot de rand toe vullen van de glazen geen zin had. Dus moesten we terug. En niet een keer… We hebben uiteindelijk zoveel glazen getest dat we alle drie knettergek van de wijnglazen sound werden. “Maar het idee is zo leuk en het kon..toch?”

De D, de Eb en de G hadden we uiteindelijk na een paar dagen gevonden. Twee van deze tonen hebben we zelfs kunnen octaveren, maar nu de uitdaging: Vindt maar eens een wijnglas in F! Op een gegeven moment is Nina met een piano app op haar telefoon de zoveelste winkel in gegaan. Nina sloeg de toon aan en stond op de wacht, terwijl Sanne als een malle (met een ondergekwijlde vinger) probeerde muziek uit de glazen te halen.

Na anderhalve week hadden we alle glazen compleet. Uiterst voorzichtig handelen was de afspraak. Dus zette Nina de glazen even heel ver aan de kant bij het repeteren van een andere scene. U raadt het al:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een tube Bison kit en de dienbladen uit ons kerstpakket moeten er vanaf nu voor zorgen dat er geen glazen meer sneuvelen. En mocht dat wel zo zijn? Dan vragen wij u allen of u even wil luisteren of een van uw wijnglazen toevallig in F staat..